1981 Türkiye Kupası Ödüllü Fotoğraf - Dünya'da Tek

[Holiganguc]

 
Avrupa'da 1981 ve 1982 yıllarında, yılın fotoğrafı seçilen Kalecimiz Adil'in tribünlere atlayışı....
Bu görüntü dünya'da ilk ve tek olan bir görüntüydü.Kupayı alan bir profesyonel takım vardı. Normalde, kupanın alnacağı bitiş düdüğüyle birlikte taraftarların sahaya, futbolcuların yanına atlamasına alışık olunan bir spor dalı olan futbolda, bir ilk yaşanmıştı. Bu sefer kupayı alan futbolcular, ek...siz tribüne, taraftarların üzerine, havada yakalanacaklarına güvenerek atlamışlardı.İşte bu hali ruhiye ile çekilmiş bu fotoğraf iki yıl ödülün sahibi oldu.İşte bu konuyla ilgili yazılanlar:


ilk basımı 2005 yılında olan ziya adnan'nın "çünkü biz ankaragüçlüyüz!.." isimli kitabından;

artık sona gelinmişti. ankaragücü taraftarı finalin ikinci maçı için bolu'ya akarken, konvoyun bir ucu bolu'ya ulaştığında diğer ucu daha ankara'dan çıkmamıştı bile! ankaragücü rövanş maçında gerektiği gibi oynadı, maçı 0-0 bitirdi. kupa bizimdi! ankaragüçlü futbolcular maç biter bitmez tellere tırmanıp tribündeki taraftarına doğru uçuyor, o unutulmaz sahneler ortaya çıkıyordu.

o unutulmaz sahneyi, önce yine adil'le söyleşiden aktaralım:

"doğrusu maç bittikten sonra, iki-üç arkadaşımı, tel örgülere çıkıp seyircinin üzerine atlarken gördüm. çok enteresan geldi bana. seyircinin sahaya atladığı görülmüştür ama futbolcunun tribünlere atladığı hiç görülmemişti. benim de o an içimden atlamak geldi (gülüyor) ve tel örgülere çıktım. ben de atladım ama hiçbir şey düşünmeden atladım. ellerim paralel, yana açık, dümdüz bir şekilde seyircinin üzerine atladım. bolu sahasının tribünleri de o zaman betondu.

bütün seyircinin eli havada; candan, gönülden, aşkla bizi kucakladılar. daha sonra yüzü filan, kramponla çizilen arkadaşları gördüm.

ama resimde de gözüküyor o duygu gerçekten. resmi çeken arkadaşın o karesi, avrupa'da yılın fotoğrafı seçildi zaten, ödül aldı. unutulamayacak günler tabii."
--------------------------------------

ilk basımı 2005 yılında olan ziya adnan'nın "çünkü biz ankaragüçlüyüz!.." isimli kitabından;

özellikle o fotoğraf karesi, adil'in tribünün tellerinin üzerine çıkıp coşkulu taraftarların üzerine uçarak kendini bıraktığı sahne, çıkmaz bir şekilde yer etmiştir tüm ankaragüçlülerin belleklerinde.

aradan geçen onca yılda ankaragücü taraftarı bir daha yaşayamadı bu mutluluğu, yaşı genç olanlar için sadece fotoğraf karesinde hayretle seyrettikleri bir manzara olarak kaldı bu enstantane.

ama hiçbir ankaragüçlü unutmadı.

bana bu kitabı yazmaya girişmek için ilham veren de, adilin ve haluk'un taraftarların üzerine uçuşudur belki de. o müthiş günü ben nasıl yaşadım, şimdi biraz da onu anlatayım.

yurtdışında öğrenim görmemden dolayı o sezon ankaragücü maçlarına eskisi kadar sıklıkla gidemiyordum. ancak hem ankara, hem de ankaragücü özlemini gidermek için fırsat buldukça soluğu ankara'da alıyor ve "şehir" deysem kesinlikle hiçbir maçı kaçırmıyordum. kupa finalinin rövanş maçı 13 mayıs 1981 tarihinde bolu'da yapılacaktı ve ben maçtan birkaç gün önce ankara'ya geldim. içimde ilk maçı kaçırmış olmanın burukluğu ve ikinci maça dair endişeler vardı, hem sevinç hem telaş ile maç gününü bekledim. o bekleyiş bana çok uzun gelmişti.

maç günü ankara tamamen boşalmış gibiydi. stadın olduğu yerden otobüslerin kalkacağı haberini alan tüm ankaragücü taraftarları ulus'a akın etmiş ve ortalık miting alanına dönmüştü. her yerde sarı-lacivert ev yapımı bayraklar ve takımı hatırlatan semboller vardı. o günlerde, bugünkü gibi konfeksiyon kaşkol, atkı, mont, flama vs. bulma olanağı olmadığı için, sanki ankaralılar ellerine sarı-lacivert ne geçirdilerse gelmiş gibiydiler. yalnız ankaragüçlüsü değil, yüreğinde ankara sevgisi taşıyan tüm 'gönüldaşlar' o sevinci paylaşmak için biraraya gelmişti. büyük bir şölenden kesitler gibiydi. ankara futbol tarihinde böyle bir gün daha yaşamamıştı.

bugün geriye dönüp baktığım zaman, 'keşke bolu'ya taraftar otobüslerinin birinde gitseydim...' diye düşündüğüm olmuştur. çünkü malum, taraftarın içinde o coşkuyu, o sevinci, hele de kupayı kazandıktan sonraki dönüş yolculuğunu yaşamak, bir ömre belki bir kez nasip olur.

bir futbol taraftarı için en mutlu an, takımının kupayı kaldırdığı anı, kendi gözleriyle, canlı canlı görmektir. hiçbir televizyon görüntüsü, salonda oturduğunuz rahat koltuk size aynı mutluluğu yaşatamaz.

ancak futbolun başka bir gerçeği daha vardır: çokları vardır ki, bir ömür verdikleri futbol heyecanında, taraftarı oldukları takımın 'gerçek' bir kupa kaldırdığını bir kez bile göremezler. hep bir sonraki sezona ertelenir dilekler, umutlar. çoğu zaman çok erken biter o 'sonraki sezonlar' ve o bazıları umutlarını hiç yitirmezler. yitirmezler, çünkü yaşamın bilinen gerçeğidir: 'umut yolcuları yorulmaz'.

neyse. sadık deda maçın bitiş düdüğünü çaldığı zaman, kupayı kazanmıştık. benim için son dakikalar geçmek bilmemiş, o düdükle birlikte havalara zıplamıştım... nereden bilebilirdim ki öyle bir sevinci bir daha yaşama fırsatını hiç göremeyeceğimi ve o günkü gibi bir cümbüşün, bazen bir ömre ancak bir kez denk geleceğini...

bilirim, kimileri için bir kupa kazanmak çok fazla bir şey ifade etmez; hele de kazanılan kupa lig şampiyonluğu kupası değilse. nasılsa onların nice kupaları vardır kulüplerinin müzelerini süsleyen, sayısız şampiyonlukları vardır, hatta kimileri bir avrupa kupası bile kaldırmışlardır, bir kez bile olsa.

ama 'o gün' benim için önemlidir.

kim bilir belki o şükran duygusu ile yazdığım bu satırlar, aslında o günden sonra bir daha hiç göremediğim ve belki de bir daha hiç göremeyeceğim bir günün özlemine dair yazılmıştır.

40'lı yaşların ortasına yaklaştığım bu ömürde, birer ikişer çekilirken yaşamdan tüm sevdiklerim ve niceleri sessiz sedasız çıkıp giderken yaşantımızdan, o günü benimle beraber paylaşanları yâd etmektir yazdıklarım. benim kadar şanslı olmayan, o günü yaşama mutluluğuna ermemiş genç güçlüler için ise, bir avuntudur burada yazılanlar.

ve ben o günü bana yaşatan herkese tekrar teşekkür ederim.

 
 
----------------------------------------------------
 
 
ilk basımı 2005 yılında olan ziya adnan'nın "çünkü biz ankaragüçlüyüz!.." isimli kitabından;

ankaragücü'nü ta 1960lardan bugüne takip eden, ankara'nın "duayen" gazetecilerinden güray soysal'la irfan aktan'ın yaptığı söyleşiden;

- ankaragücü 1980-81 sezonunda da türkiye kupası'nı kazanarak lig atlamıştı ve türkiye futbol tarihinde, ilk defa ankara'dan bir kupa şampiyonu çıkmıştı. o dönemdeki atmosferi biraz anlatır mısınız?

gürol soysal: ankaragücü o zaman 2. lig'deydi. ihtilal olmuş, eğer yaşıyorsa allah uzun ömür versin mustafa gönül isimli bir ankara valimiz vardı. ankara valisi, takım için böyle bir hedef koymuştu. "siz kupayı alın, ankaragücü 1. lig'e çıkacak" demişti. ankaragücü'nün kupa maçı için bolu'ya gitmiştik. o futbolcuların, maç bittikten sonra tel örgülerin üzerine çıkıp, adil'in, hrubesch memet'in kendilerini tribünlere atmalan olağanüstü bir görüntüydü. çocuklar o tel örgünün üstüne çıkıp, seyircinin üzerine atıyor kendini. seyirciler onları tutuyor, sarmaş dolaş oluyorlar.

çok güzel bir anımız oldu o. ankaragücü'nün 1. lig'e çıkışıyla ilgili, rahmetli meslektaşım erol yaşar'ın büyük bir emeği geçmiştir.

o arada sabri mermutlu kulüp başkanıydı ve ankaragücü işi bitirmişti. mustafa gönül de onlara, "sizi kenan paşa'yla tanıştıracağım, o kabul edecektir" demişti. bir de, avrupa'da bir başkent takımının 1. lig'de temsil ankaragücü futbolcuları, tebrik için çankaya köşküne çıkıyorlar. erol yaşar'ın anlatımıyla naklediyorum bunu. erol yaşar da o sırada milliyet gazetesindeydi.

 
-------------------------------------

[TyToN]

şimdi topcular tribünden kaçıyo...

[utkucantix]

şimdi topcular tribünden kaçıyo...

+1910

[hasan1910]

eline koluna sağlık abi